REGULAMIN ZABIJANIA
Wietnam 1968
Ca Lu jest kilometr stąd. 2-9-0.
- Idźmy na przełaj. - Nie.
Jeden okrąży wzgórze, drugi przejdzie przez bagna.
Orzeł-wzgórze, reszka-bagna.
Rzucaj.
Do zobaczenia w Ca Lu.
Delta 2, melduj się.
- Masz coś, Gibson? - Nic.
Delta 1, Delta 2, meldować się.
Jeden, Dwa, odezwijcie się!
Wstrzymać ogień!
Szybko!
Ręce na głowę!
Na kolana!
Ilu was tam jest? Jaki to oddział?
Tuan! Porozmawiaj z tymi skurwielami!
Ilu ich jest? Jaki to oddział?
Gdzie są?!
Mów, do diabła!
Dwójka, tu Jedynka. Gdzie jesteś?
Siedzimy w wodzie, za drzewami, próbujemy się wycofać.
Odwrót niemożliwy!
Dajcie wsparcie lotnicze!
Niech ten sukinsyn ściągnie swoich z Hodgesa!
Niech idą na płn. od Ca Lu!
Powiedz, że nie żartuję. Niech ich odwoła!
Koniec zabawy!
Odwołujesz zaraz ludzi, albo ten skurwiel zdechnie!
Ostatnie ostrzeżenie!
Odwołaj ludzi!
Jeśli to zrobi, może odejść. Ma moje słowo.
Jeśli nie... zabiję jak psa!
Dwójka, tu Jedynka. Żyjesz?
Jeśli tak, wystrzel flarę.
Masz ułaskawienie, słyszysz? Dziś nie umrzesz.
Wytrzymaj jeszcze jedną zdrowaśkę.
OBÓZ LEJEUNE, KAROLINA PŁN.
28 LAT PÓŹNIEJ
To pułkownik!
Stawiam kolejkę!
Słuchajcie!
Panie i panowie,
zebraliśmy się tu z powodu płk. Hayesa Hodgesa.
Przechodzi na spoczynek po 32 latach błyskotliwej służby.
Pułkowniku, mamy prezent i niespodziankę. Prosimy tutaj.
- Miło cię widzieć. - Oby. Przejechałem pół świata.
Chodź!
Twoja szabla. Znasz jej historię. Por. O'Banion pokonał piratów
na wybrzeżach Trypolisu, w 1805. Pasza dał mu za to szablę Mameluka.
Odtąd noszą ją oficerowie marines. To symbol wojownika.
A ty jesteś wojownikiem.
Najlepszym, jakiego znam.
28 lat siedział za biurkiem.
Nie dlatego, że chciał. Ma walkę we krwi.
Jakie ma pan plany?
Żadnych wojen, żadnych sądów.
Będę uczył w Instytucie Wojskowym.
Będę patrolował restauracje,
by dowiedzieć się, co jadają cywile.
I będę nadał służył krajowi,
eliminując pstrągi z potoków przy pomocy wędki.
To by było na tyle.
- Brakowało mi ciebie. - A mnie ciebie.
Jak syn? Bystry Hodges?
Nikt się nie uczy tyle co on.
- Powinieneś to załatwić. - Tak.
Mam rozkazy.
Dowództwo 24. Oddz. Ekspedycyjnego Marines.
- Do operacji specjalnych. - Gratulacje.
Wspaniale.
Mam ich tylko popędzić i zabrać na morze.
Świetnie.
Nic nie tracisz. To całkiem nowa gra.
Żadnych przyjaciół, wrogów, frontu, tyłów.
Zwycięstw, klęsk, ani mamy, ni taty.
- Jesteśmy tam sierotami. - To zabawne.
Jeden facet idzie przez bagna i trafia za biurko.
Drugi okrąża wzgórze i gra dalej. Wszystko przez rzut monetą.
Zabawne.
To była dobra służba, Hodge. Tylko idiota myślałby inaczej.
Też kiedyś dowodziłeś oddziałem.
USS WAKE ISLAND OCEAN INDYJSKI
Co jest, John?
Wysyłają nas na M. Arabskie.
To od 2. Dywizji generała Perry'ego.
Tłum otoczył Ambasadę USA w Jemenie.
Nie atakują, ale rząd może cofnąć siły porządkowe.
24. Oddział Marines to dodatkowe zabezpieczenie.
Będziemy ich niańczyć. Jeżeli zrobi się gorąco, ewakuacja.
Mamy tam ambasadora i jego rodzinę. Wprowadzę cię.
To potencjalne lądowisko. Radzą, byśmy weszli od tyłu.
Po tych schodach moźna wejść na dach.
Sam wprowadzę ludzi.
Pluton i grupa antyterrorystyczna. Reszta w odwodzie.
Tak jest.
SAN'A, JEMEN
Co się dzieje, mamo?
- Ludzie się złoszczą. - Na tatę?
Nie.
- Czemu krzyczą? - By zwrócić uwagę. Mają pretensje.
Siły bezpieczeństwa proszą o raport.
- Musimy się stąd wydostać. - Marines już lecą.
Ja tego dłużej nie wytrzymam. Niech moja żona się pakuje.
- Dać im znak? - Gdzie te helikoptery?!
Ambasador pyta o helikoptery. Słyszałeś! Gdzie helikoptery?!
Ładować!
Woźnica, tu Czerwony. Jestem nad ambasadą!
Sprawa jest bardzo poważna.
Ląduj. Schodzimy od północy.
Kapitanie Lee! Nikt nie ma prawa przejść przez mury!
Alfa 1, wejścia! Tango i Bravo na mury!
Mówisz po angielsku? Gdzie ambasador? Na górze!
Bravo 2, na lewo! Ruszaj się!
Snajper! Kryć się!
- Czysto! - Gdzie pani Murain?
- To ja. - Gdzie jest ambasador?
- Wychodzimy? - To zależy od ambasadora.
Nie zbliżać się do okien.
Są helikoptery? Czemu tak długo?
Gotowe. Chyba że pan zostaje.
Nie! Chcę stąd wyjść!
Proszę się uspokoić i podejść do mnie.
Powoli i spokojnie.
Byliśmy celami. Jak na tarczy!
- Jak masz na imię? - Justin.
Chodź, Justin!
- Co tam masz? - Latarkę.
Chcesz ją wziąć do helikoptera?
- Chodź! - Mamo!
Oddział 6., nie wychylać się! Ze 100 m wali do nas snajper!
Mamy 3 trafionych. Jeden nie żyje. Alfa 1 chce wejść od frontu.
- Niech czekają. - Tak jest.
Kobiety pierwsze! Proszę poczekać.
Teraz, ambasadorze.
Radziłbym panu... Gdzie są pasy?
Czekaj!
Pułkowniku! Dokąd? Nie możemy czekać!
Lećmy!
Żołnierzu, czemu tu sterczymy?
Niech pan siedzi cicho!
- Chyba umie pan ją złożyć. - Dzięki. Nigdy tego nie zapomnę.
Krasevitch dostał!
Sanitariusz!
Szóstka! Czerwony! Angażować wszelkie siły wroga!
- Mamy rozkaz akcji bezpośredniej! - Czerwony, odmawiam!
Kobiety i dzieci na linii ognia. Snajperzy na budynku, 400 m stąd.
Nie zrozumiał pan rozkazu, kpt. Lee?
Każe pan strzelać do tłumu?
Tak! Zabić skurwieli!
Wyłączam się! Ognia!
Ognia!
Wstrzymać ogień!
Kryć się! Tam mogą być snajperzy!
Wstrzymać ogień, do diabła!
Przestańcie strzelać!
Tam mogą być snajperzy! Kryć się!
Kryć się!
Sierżancie! Zawiadomić jednostki.
Akcja skończona. Wezwać lekarzy.
Odesłać najpierw martwych i rannych.
Tak jest.
Wszystkie oddziały, tu Czerwony. Akcja zakończona.
Przysłać na lądowisko lekarzy.
Śledztwo FBI wykazało, że dziury w ambasadzie
to skutek ostrzału snajperów.
- Znaleziono broń u zabitych? - Nie. Nic podobnego.
Wywiad sugeruje, że to akcja terrorystyczna.
A dowody?
To taśma z systemu zabezpieczeń ambasady. Włączyć?
Nie chcę oglądać kaset, ani słuchać o dziurach.
Mamy 83 ofiary. Nieuzbrojone. Kobiety, dzieci, starcy.
Setka poważnie rannych.
Megakryzys na skalę światową.
Mieliśmy regularne meldunki o planach ataku na ambasadę.
Zwykłe protesty! Co tydzień. Jak w zegarku.
Bzdury o obecności Amerykanów w Zatoce.
Widziałeś to? Sądzę, że tak.
Są na pierwszych stronach wszystkich gazet.
Nie chodzi o obarczanie nas winą. My jesteśmy winni.
Nie mamy żadnego usprawiedliwienia.
To nie zwalnia nas z obowiązku.
Wysłaliśmy płk. Childersa i misja się nie udała.
Nie ściga się wykonawcy rozkazu, pomijając rozkazodawcę.
Childers rozkazał zamordować niewinne kobiety i dzieci.
Faktem jest,
- że straciliśmy 3 żołnierzy. - Oni stracili 83 osoby.
Wybuchnie wojna z Jemenem?
Przez porywczość pańskiego człowieka
możemy stracić ambasady w Arabii, Jordanii i Egipcie.
Wszędzie tam nasza obecność jest zagrożona.
Teraz oni krzykną: "Pomocy", a my wyślemy im wojsko.
I stracimy dużo więcej żołnierzy.
Wiem, do czego pan zmierza, panie Sokal.
Będzie mnie pan jeszcze potrzebował?
Nie.
- W porządku. Dziękuję, generale. - Udanego dnia.
Dokąd z tym idziesz?
- Pan nie chciał oglądać. - Nikt tego nie obejrzy.
USA mają być odpowiedzialne za akcję jednego człowieka?
A jeśli demonstranci mieli broń? A jeśli strzelali pierwsi?
Mógł strzelać ponad ich głowami!
Wiedział, że jest na Wschodzie!
Mógł załatwić snajperów i uniknąć konfrontacji.
Zawiódł zaufanie i naraził ludzi. Pieprzyć go!
Zapomnijmy o taśmie.
Nie chcę jej oglądać, ani zeznawać.
Niech zniknie.
GŁÓWNA KWATERA 2. DYWIZJI MARINES
Generale, płk Childers melduje się na rozkaz.
Pułkowniku... Muszę oznajmić, że jest pan oskarżony...
Znasz procedurę.
Śledztwo z Art. 32. Staniesz przed sądem wojskowym.
Pogwałcenie 3 artykułów.
Zagrożenie pokoju, niegodne zachowanie.
I 83 pogwałcenia Art. 118. Morderstwo.
Wydałeś nielegalny rozkaz strzelania do niewinnych cywilów.
Morderstwo?
Mam rozkaz doprowadzić cię przed sąd.
Podpisz to.
Nie ma obawy, że uciekniesz,
więc nie potrzeba stosować aresztu.
Trybunał zbierze się w 8 dni na rozkaz Naczelnego Dowództwa.
Mam wezwać Boba Bennetta? Czy wolisz kogoś z naszych?
Terry... Jesteśmy przyjaciółmi od 20 lat.
Powiesz mi, co tam się naprawdę stało?
Straciłem żołnierzy. Tłum zachowywał się wrogo.
Strzelili pierwsi.
Dałbym wszystko, żeby nie było żadnego sądu.
Ale to nie zależy ode mnie.
Dzięki.
Kiedy ostatnio coś tu złapałeś?
2 lata temu.
- Pomóż mi. - Możesz na mnie liczyć.
Będę twoim świadkiem.
Nie rozumiesz, o co proszę.
Chcę, żebyś był moim adwokatem.
Jestem na tyle dobry, że wiem, iż potrzebujesz lepszego.
Jestem za cienki. Weź kogoś z Waszyngtonu.
Nie chcę dekownika, lecz kogoś, kto wąchał proch.
Ja byłem ostrzelany.
Jestem postrzelanym marines.
I nic poza tym.
A także słabym adwokatem.
Bardzo słabym.
Rząd wyciągnie przeciw tobie wszystko, co znajdzie.
Bill Sokal. Miło pana poznać. Proszę.
Przedstawię pana. Panowie, to mjr Biggs.
Będzie oskarżycielem Childersa.
Wojsko opłaciło majorowi studia, więc musi to teraz odrobić.
Zna pan gen. Lowry.
To kongresman, gen. West.
- Sekretarz Obrony, pan Wyatt. - Proszę usiąść.
Dowiedziałem się od radcy Sekretarza Stanu,
że proces za 2 tygodnie. Czasu jest mało.
Myślę, że tu obecni się zgodzą, że sprawa musi pójść szybko.
Artykuł 32 jest w pełni zrozumiały.
- Sens jest prosty. - Ma już adwokata?
Prosi o adwokata wojskowego, płk. Hayesa Hodgesa.
- To krewny gen. Lawrenca Hodgesa? - Syn.
Larry Hodges był świetnym oficerem.
A jego syn?
Ranny w Wietnamie. Skończył prawo i stał się cynikiem. Prawda?
Był 67. na swoim roku.
Ma mało spraw. Rzadko wygrywa.
Rozwód. Problemy z alkoholem.
- Emerytura za 2 tygodnie. - Jezu. Na pewno go dorwiemy?
Chciałbym coś powiedzieć. Nie jestem najemnikiem.
Przyjąłem tę sprawę, bo wierzę w nasz system.
Nie skoczę facetowi do gardła.
- Zbiorę solidne dowody. - Miło słyszeć.
Możesz iść.
Spieprzaj stąd, zanim zmienię zdanie!
Chyba wracasz do świata żywych.
Co z resztą?
- Szczęśliwej rocznicy, mamo. - Dziękuję. Jak miło.
- Jak ci służy emerytura? - Wariuję.
Wyglądasz świetnie. Idź do ojca.
Dzień dobry.
Miło, że jesteś.
Pamiętasz mnie. To stary facet, podobny do ciebie.
Znamy się? Głos jakby znajomy.
5 minut byłem mężem twojej matki.
Jesteś pewny?
- Jest winny? - Kto?
- Twój przyjaciel, płk Childers. - Winny czego?
Służyłeś z nim. Jest takim wściekłym psem, jak mówią?
- Nie będę o tym mówił. - Przecież jesteśmy sami swoi.
W Akademii Morskiej mówimy:
"Myślisz, że to nie twoja wina, ale poszło źle, a ty tam byłeś".
- Czemu milczysz? - Childers prosi, bym go bronił.
- Żartujesz? - Nie.
Czemu masz to robić?
Prosi mnie, jestem mu to winny.
On reprezentuje wszystko, co złe w wojsku.
Mądrości typka, który nigdy nie służył krajowi.
Może Childers spanikował. Bywa. Widziałem to wiele razy.
Dzięki za przypomnienie, że mamy w USA domniemanie niewinności.
Jesteś Abrahamem Lincolnem? Zabił niewinne kobiety i dzieci.
- Skąd wiesz, z telewizji? - To rocznica ślubu rodziców.
Nie bierz tej sprawy. Facet zniszczył reputację wojska.
Cofnął nas o 20 lat.
Tak mają cię zapamiętać?
On uratował mi życie.
Doskonale cię rozumiem,
ale nie możesz mu się odwdzięczać, włażąc na minę.
Lepiej... niech weźmie najlepszego adwokata w kraju.
Lepszego ode mnie?
To prawdziwy marines, tato.
Jeżeli mogą to zrobić jemu, wystawić go, zrobią to każdemu.
Nieważne, że to mój przyjaciel. Każdemu.
Twoje medale też mogą okazać się gówno warte.
Co najmniej 2 jego ludzi będzie zeznawało przeciw niemu.
Nikt nie doniósł, że demonstranci byli uzbrojeni.
Psychiatra dał złą opinię.
Dowody wizualne z ambasady. Kasety wideo, zdjęcia...
Nic. Ambasada nieźle oberwała.
To prawie ruina.
- Tom Chandler. Pomoże nam. - Miło pana widzieć, pułkowniku.
Widzieliśmy raport ze śledztwa, z Art. 32.
Raport Departamentu Stanu z Jemenu. Badał pana psychiatra Biggsa.
- Mamy wizytę u naszego lekarza. - Nie.
- Żadnych testów poniżej godności. - Odstawiamy psychologię.
To błąd.
W wieku 18 Iat, wstąpiłem do marines.
Chciałem być w piechocie i iść do Wietnamu.
Pragnąłem zostać dowódcą. To honor dla Amerykanina.
Straciłem wiele urodzin i świąt,
siedząc w dżungli lub na pustyni, żebyś mógł bawić się w wojnę.
Zachowaj te opinie dla siebie.
Członkowie trybunału byli dzień na Grenadzie i 2 w Kuwejcie.
Plażowicze, którzy nie zakosztowali walki. Oto jeden z nich.
Przed takimi masz się bronić.
Nie mamy nikogo, kto nas poprze.
Bo moi świadkowie nie żyją.
Jak było?
- Spanikował. - Dobre. Już go mamy.
Był powód.
Ułóżmy dzieje Childersa. Pomów z każdym,
kto z nim służył. To musiało się już zdarzyć.
Musimy być ostrożni. To żołnierz nad żołnierzami.
Krzyż marynarki, 2 Srebrne Gwiazdy.
Nie ma żony, dzieci, tylko swój oddział.
Był najlepszy, dlatego go wysłano.
Nie będzie sądzony za wcześniejszą służbę, ale za Jemen.
Nikt tego nie mówi, ale chcemy, żeby to był precedens.
Pokażmy to światu.
Domagajmy się kary śmierci.
- Zróbmy to. - Nie. Degradacja i więzienie.
Nie chcę śmierci faceta, który służył krajowi.
Nie biorę tego pod uwagę.
Pokażemy umysł Childersa.
Udowodnimy, że chciał ich zabić, a to nie będzie łatwe.
Czasami granica między mordercą a bohaterem jest płynna.
Sprawa wygląda tak: Childers dostał informację,
że tłum przed ambasadą szaleje,
a on ma ewakuować ludzi. Nie było przemocy, nim przybył.
Wg ambasadora, ewakuacja nie była konieczna. Childers to ignoruje.
- Był ostrzał snajperów. - Od strony ulicy.
Childers skierował kontratak na nieuzbrojony tłum.
Kobiety i dzieci. Strzelał nie do tych ludzi.
Wiemy, co to oznacza. Morderstwo. Może dostać karę śmierci.
Zachowanie niegodne oficera. Grozi za to dymisja, utrata pensji,
przywilejów
- i rok więzienia. - A zagrożenie pokoju?
To drobna sprawa.
Udział w akcie przemocy, który zagraża pokojowi.
W kodeksie cywilnym, byłoby to tylko wykroczenie.
Ty pieprzony dzieciobójco!
Pieprz się!
Nie masz prawa pluć na ten mundur!
Gra pan w "oczko"?
Nie.
Nie ma pewnych rzeczy. Wszystko jest przypadkowe.
Gdy to wiesz, pobijesz przeciwnika.
Jeśli znasz karty, kasyno z tobą przegra.
Ale czasami nie da się wygrać.
Widziałem go w telewizji, bił jakiegoś chłopaka.
Proszę zrozumieć presję, jakiej pułkownik był poddany.
- To była nieudana akcja ratunkowa. - Możemy wystąpić o karę śmierci.
- To żart. - Nie. Była taka sugestia.
A gdyby to Jemeńczyk zabił 83 naszych?
Po dniu procesu spadłaby głowa. Proszę usiąść.
Niech się przyzna, zda na wyrok sądu, a my mu pomożemy.
Jak bardzo?
Nic nie mogę obiecać. Jakieś 10-15 lat, wyjdzie po 7.
Wie pan, ile w 1968 dawano życia podporucznikowi w Wietnamie?
Nie pora na quiz.
Więc po co te wygłupy o grze w "oczko"?
Proszę zgadnąć.
Zgaduję, że pański klient zostanie skazany.
Mam do pana pytanie. Co wydarzyło się w Ca Lu?
Bitwa w Ca Lu.
Był pan z Childersem. Coś się stało. Co?
Pieprz się, oto co się stało w Ca Lu.
2 tygodnie.
Tyle życia dawało się podporucznikowi w Wietnamie.
Potrzebuję więcej czasu. Chcę jechać do Jemenu.
Akta są już pełne.
- Jemen leży 5000 km stąd. - Wszystko mamy tutaj.
Przywieźliśmy z Jemenu. To wystarczy do procesu.
Poszukam świadków. Przeoczeń. Pułkownikowi chyba się to należy.
Słucham?
Może pan jechać i do Chin.
Ale proces rozpocznie się w poniedziałek o 9:00. Jasne?
Tak jest.
Terry?
Terry!
Cholera.
Wszystko w porządku.
- Już dobrze. - Ja nie chciałem...
W porządku. Wiem. Uwierz mi.
- Mogę cię zostawić z tym samego? - Tak. Nic sobie nie zrobię.
Jadę do Jemenu, nie chcę wozić ci tyłka do szpitala.
- Nie musisz. - Słowo?
- Nie umiem żyć bez munduru. - To nic trudnego. Uwierz mi.
Chcą iść na ugodę.
Przyznasz się. Wyrok 10-15 lat. Odsiedzisz 7.
- I co? - Chcą cię ukrzyżować.
Jest wiele powodów... Zgódź się i nie będzie procesu.
Zrobiłem, co mi kazali.
Straciłem tam żołnierzy.
Jeśli jestem winny,
to za całe 30 Iat, które spędziłem w boju.
Pułkownik Hodges? Kapitan Hustings.
Jestem w cywilu z powodu snajperów. Ale salutuję panu w duchu.
Nosimy kamizelki kuloodporne. Nie jesteśmy tu zbyt popularni.
Mądrala z ciebie, Hustings.
Raczej zwykły gaduła.
W takim razie przymknij się. I jedź.
Tak jest.
Umówiłem kilku świadków. Możemy zacząć od jutra.
- To tutaj. - Bądź o 7:00.
Tak jest.
To stara ambasada, pałac z V w. Nowa będzie w bunkrze za miastem.
Otoczymy ją drutem kolczastym.
- Pójść z panem? - Nie.
Zostań w wozie. Spotkamy się w hotelu.
Marines strzelali do ludzi.
Oni tylko się bronili.
Marines wystrzelili pierwsi?
Czemu w dzień protestów rozkazano policji opuścić ambasadę?
Ponieważ to była pokojowa demonstracja.
Czy później znaleziono w tłumie jakąś broń?
Nie dość skrzywdziliście mój kraj?
Morderca!
Allach was ukarze.
Jak masz na imię?
Mówisz po angielsku? Jesteś śliczna.
- Zabójca! - To twoje imię?
- Mogę w czymś pomóc? - Tak.
- Co jej się stało? - Straciła nogę.
Kim pan jest?
Prawnikiem marines USA. Co się stało?
- Prawnik marines? - Tak.
Proszę za mną.
Takie szpitale są w całym mieście.
Wielu z tych Iudzi umrze.
Coś do picia?
Jeszcze!
Otwieraj, do cholery!
- Co jest? - Weź innego adwokata, kłamco!
Nie znalazłem świadków!
Ani śladu dowodów!
Nic na naszą korzyść! Po prostu otworzyłeś ogień!
Miałeś ich za arabusów czy za żółtków?!
- Skończyłeś? - Tak.
Wstań.
Rusz się.
I co?! Udowodniłeś jedynie, że nadal jesteś pijakiem.
Nie dorównałeś swemu staremu.
Nie pomogę ci w tym.
Przestań, bo zrobimy sobie krzywdę.
Straciłem w Ca Lu wszystkich ludzi.
I poczułem wtedy...
radość.
Ulgę.
Radość, że żyję.
Że nie zginąłem. Nienawidzę siebie za to.
To nie była twoja wina.
Siedzimy w gównie.
Tylko utknęliśmy.
Musisz mi pomóc.
Wpuść go.
Na pewno stanowimy zespół?
- Nieoficjalnie. - Oczywiście.
Nie widziałeś wśród demonstrantów żadnej broni?
Słyszałem strzały, ale nie wiem... skąd padały.
To będzie problem.
Przed sądem nie można się zastanawiać.
Zastanawiać?
Sądzisz, że Childers jest winny?
Nie widziałem. Ewakuowano mnie.
Pamiętaj, że uratował mnie i moją rodzinę.
Czyli że odpowiedzą za to Stany Zjednoczone?
Nie rozumiem.
Ekipa śledcza nie znalazła w tłumie broni.
Byli tam nazajutrz.
Jemeńczycy sprzątnęli teren. Nie udowodnimy tego.
Nie wiem. To stało się później.
Zeznaj o kondycji psychicznej Childersa podczas akcji.
Uratował mi życie.
Wszystko pokaże kaseta.
Kaseta niewiele da. Hodges uznał ją za dowód, ale nagranie...
jest kiepskiej jakości.
- Rozumiem. - Na pewno?
Jeżeli Childers nie będzie w pełni odpowiedzialny,
to wina spadnie na USA. Zgadnij na kogo...
będzie skierowany...
palec.
- Na mnie? - A na kogo?
Wiedziałeś, że to dynamit. Jeśli nie, to przysnąłeś.
Twoje zachowanie było niewybaczalne.
Chcesz odpowiadać przed Kongresem?
Ryzykować karierę?
Pomyśl o tym.
Dziękuję, Bill.
Ambasada USA. JEMEN
Proszę wstać.
Proszę siadać.
Przyjrzyjcie się dokładnie tej fotografii.
Czemu doborowa jednostka
wybiła nieuzbrojonych męźczyzn, kobiety, dzieci,
pomimo rozkazów ochrony i ewentualnej ewakuacji ambasady?
Nie musiała.
Rozkaz otwarcia ognia wydał jeden człowiek.
Płk Terry Childers, który jest dzisiaj sądzony.
To smutny dzień,
USA muszą przyjąć odpowiedzialność za swe błędy,
jak i za chwile chwały.
Pokażemy, że oskarżony przez swą porywczość
zignorował reguły walki i przekroczył kompetencje,
świadomie rozkazując zabicie 83 niewinnych ludzi.
Wszedłem dziś na salę ostatni. Spóźniłem się.
Byłem w toalecie.
Byłem tam, ponieważ...
wymiotowałem.
Wymiotowałem, bo nie wiem, czy poradzę sobie z tą sprawą.
Wierzę, że płk Childers jest niewinny.
Ale nie wiem, czy mu pomogę.
Po prostu nie dorównuję mjr. Biggsowi.
Mjr Biggs... jest prawnikiem.
Wszyscy to wiemy.
Czemu wziąłem tę sprawę?
Ponieważ Terry Childers powiedział,
że na jego miejscu zrobiłbym to samo.
Childers jest człowiekiem honoru. Zrobił to, co musiał.
Mam nadzieję, że go nie zawiedziemy.
Wysłaliśmy go na ciężką akcję.
A gdy poszło źle,
choć robił wszystko, by ocalić swych marines,
a także pracowników ambasady,
odwracacie kota ogonem i zwalacie winę na niego.
Aby dostał dożywocie!
To nie w porządku.
To niesprawiedliwe.
Dlatego rano miałem mdłości.
Był ogromny tłum. Duże zamieszanie.
Hałas. Ale to była pokojowa demonstracja.
Do czasu, gdy przez płk. Childersa nie mogłem podjąć mediacji.
- Zmusił pana do wyjścia? - Tak. Wpadł do środka...
i zaczął nami rozkazywać. Nie dał mi wykonywać pracy.
- Jaki był jego stan psychiczny? - Wpadł w amok.
Obrażał mnie i moją rodzinę.
- Gówno prawda. - Działał...
- jak w morderczej furii. - Co mówił?
Coś w stylu: "Dyplomacja gówno tu da.
Nie będą olewać flagi USA". Tak powiedział.
Dziękuję. Nie mam więcej pytań.
Wierzy pan, że nasza ambasada w obcym kraju,
- to suwerenny teren USA? - Takie są zasady.
Mamy prawo bronić go w czasie ataku?
Tak, prawdziwego.
Sądził pan, że pułkownik się podda, czy będzie walczył?
Ani jedno, ani drugie. Przemówiłbym do tłumu, a on by się wycofał.
Powinien był wstrzymać ogień, mimo ofiar?
Jak najdłużej.
"Wstrzymujcie ogień jak najdłużej, a później... strzelajcie"?
Ambasadorze?
To zdjęcie, to dowód "C".
- Co to? - Kamera monitorująca.
Skierowana z dachu na demonstrantów.
- Tak sądzę. - Tak czy nie?
Tak.
- Działa całą dobę? - Chyba tak.
- Tak czy nie? - Tak.
- Czy jest podłączona do kasety? - Wysoki sądzie...
- Tak. - A kaseta?
O ile wiem, wszystkie ocalałe taśmy przesłano do Departamentu Stanu.
Ocalałe?
Później doszło do... grabieży i demolowania ambasady.
Przy ewakuacji
zabrał pan flagę USA?
Zabrał pan ze sobą flagę USA?
- Oczywiście. - Gdzie teraz jest?
W Departamencie Stanu.
Była cała postrzelana.
Przez snajperów.
Cześć, synu. Szukam chłopca imieniem Justin.
- Niech zgadnę. To ty? - Nie.
Będę zgadywał ponownie. To... ty.
- Skąd pan wie? Jest pan marines? - Tak.
Chodźcie, w kuchni są kanapki.
- Przepraszam. Jestem pułkownik... - Wiem, płk Hodges.
- To pani syn? - Tak.
- Mogę z nim pomówić? - Wolałabym nie.
Pani mąż kłamie, co do zachowania płk. Childersa w Jemenie.
Dzieci, do domu. Macie kanapki na stole.
Powinien pan to omówić z moim mężem.
Pułkownik ryzykował życie, by mogła pani bawić się z dziećmi.
Nie dręczy to pani?
- To straszne, co go spotkało. - Szarpał panią?
Uniemożliwił pani mężowi wykonywanie pracy?
- Było tak? - Nie.
Zachowywał się z szacunkiem.
Zezna to pani?
- Mąż to dobry człowiek. - Płk Childers też.
Mam przekreślić 10 lat małżeństwa?
Pani, pani mąż i syn zawdzięczacie życie
płk. Childersowi.
Wszyscy mamy swoje priorytety.
Mogę pani wysłać nakaz.
Proszę, nie. Niech mnie pan nie zmusza.
Jestem wiarygodnym świadkiem.
Muszę iść.
Nie zezna pani prawdy?
Co jest prawdą?
Childers popełnił jakiś czyn. Nie widziałam tego. A pan?
Kapitanie, był pan po Childersie drugim rangą oficerem?
- Tak. - Był pan na dachu ambasady?
Tak.
Childers rozkazał strzelać, gdy sierż. Krasevitch
otrzymał postrzał? - Tak.
- Nie zastrzelili go demonstranci. - Nie wiadomo, skąd padł strzał.
Proszę nie podpowiadać świadkowi.
Czy strzelił do pana któryś z demonstrantów?
Kapitanie?
Nie pamiętam strzałów ze strony demonstrantów.
Zabiliście więc nie tych Iudzi. Powinniście strzelać do snajperów.
- Mam rację? - Nie wiem...
Sprzeciw.
Strzelaliście do demonstrantów, którzy nie mieli broni.
- To nie jest udowodnione. - Podtrzymuję. Ostrożniej.
Jakimi słowami płk Childers, wydał rozkaz strzelania do demonstrantów?
Nie pamiętam, jakich użył słów.
Kazał mi strzelać.
Wykonując rozkaz, wierzył pan, że jest prawomocny?
- Inaczej, by pan go nie wykonał? - Tak.
Gdy zaczęliście strzelać do tłumu, ustał ostrzał snajperów
z przeciwka? - Tak. Przerwali ogień.
- Czy te grupy współpracowały? - Sprzeciw!
- To naprowadzanie świadka. - Podtrzymuję.
Widział pan Childersa podczas ewakuacji?
Co zrobił na końcu?
- Poszedł do masztu flagowego. - Po co?
- Po naszą flagę. - Był wtedy pod silnym ostrzałem?
- Tak. - Nie mam więcej pytań.
Gdy dostał pan rozkazy, kto był dla was większym zagrożeniem: tłum
czy snajperzy na budynkach?
- Nie jestem pewny. - Nie?
Sądzę...
Niech pan nie sądzi. Powtarzam.
Byliście bardziej zagrożeni ze strony tłumu
czy snajperów?
Snajperów.
Czuł pan śmiertelne zagrożenie ze strony tłumu?
- Nie rozumiem. - Nie?
Pomogę panu.
Bardziej się pan bał, że pana zabiją ci czy ci?
Nie myślałem o tym. Był pan pod ostrzałem?
Widział pan, że strzelają snajperzy, a nie tłum, tak?
Tak.
Klinika jest blisko ambasady,
więc dotarłem tam jako jeden z pierwszych.
- Czy ofiary były uzbrojone? - Nie.
- Zabierał pan broń rannym? - Nie.
- Nie było tam żadnej broni? - Nie było.
Pana zdaniem, Jemen to poligon dla terrorystów?
Skądże.
W Jemenie pokazywał mi pan klinikę,
bym widział cierpienia wywołane przez płk. Childersa.
Tak.
Znalazłem tam kasetę.
To dowód "R". Pamięta pan?
Tak.
Inną znalazłem w ambasadzie.
Właściwie znalazłem ich wiele. Wszystkie to dowód "R".
Proszę przetłumaczyć napis.
"Deklaracja islamskiego Dźihadu przeciwko USA".
Służą religijnej i politycznej propagandzie,
ze względu na wysoki stopień analfabetyzmu.
Może pan przetłumaczyć to, co jest na kasecie?
Doktorze?
"Wzywamy muzułmanów wierzących w Boga.
Czekamy na nagrodę za spełnienie Jego przykazania".
Doktorze, jakie to przykazanie?
"Zabijać Amerykanów... i plądrować ich mienie,
gdziekolwiek się znajdą".
Proszę dalej.
"Zabijać Amerykanów i ich sprzymierzeńców,
zarówno cywilów, jak i wojskowych.
To obowiązek
każdego muzułmanina".
Zabijanie Amerykanów to obowiązek?
- To mówią? - Tak.
- Rozpoznaje pan głos spikera? - Nie.
Pańskim zdaniem
ta propaganda ma związek z tamtą demonstracją?
Nie.
Nie jestem członkiem Dżihadu!
Tłum śpiewał pieśni!
Słyszałem z kliniki!
Jak pan zareagował na wieść, że dowodzi płk Childers?
- Byłem zadowolony. Pułkownik... - Jak by pan określił tę akcję?
Chodziło o ochronę personelu, a w razie zagrożenia, ewakuację.
- Nie chcieliście konfrontacji? - Pragnęliśmy jej uniknąć.
- Jak pan zareagował na wydarzenia? - Byłem zaskoczony.
Zszokowany.
Nie lekceważono sytuacji?
Absolutnie nie. Mieliśmy stałe raporty.
Mam tu raport Departamentu Stanu z Jemenu.
Dowód "M".
Przeczyta pan głośno oznaczone fragmenty?
"25.01. Granat rzucony na radiowóz policyjny.
27.01. Fundamentaliści porywają 16 zachodnich turystów".
Dalej.
- Masz dzisiejszą gazetę? - Tak.
"20.02. Rzucono granat na kiosk koło komisariatu policji.
13.03. Oficer poważnie raniony od jemeńskiej... bomby-osła.
- Ładunek był pod siodłem". - Dziękuję.
Mam też inny dokument Departamentu Stanu. Z 17.11.
To do pana od ambasadora. Przeczyta pan?
"Drogi Billu. Przedsięwzięte środki bezpieczeństwa
są wciąż niewystarczające, by ochronić naszą misję w Jemenie".
Czy to prawda,
że na dachu ambasady były zamontowane kamery?
Tak.
Są tam, by rejestrować aktywność na placu przed ambasadą? A kasety?
O ile wiem, ambasadę zdemolowano. Może zniszczono też kamery.
To zdjęcie to dowód "D".
Zdjęcie kamery na dachu ambasady.
- Wygląda na zniszczoną? - Nie.
- Gdzie kasety? - Nie wiem.
Płk Childers 30-letnią służbą
zasłużył, by je odnaleźć i włączyć do dowodów!
Sprzeciw. Nic nie wiemy o kasetach. To spekulacje.
To lista wysłanych dowodów, dowód "O".
A to rzeczy z ambasady, przesłane do Departamentu Stanu.
Przeczyta pan pkt 6?
"Kaseta wideo z systemu monitorującego".
- Nie miał pan czasu jej obejrzeć? - Obrońca męczy świadka.
- Proszę ostroźniej. - Gdzie taśmy?
- Na to pytanie odpowiedziano. - Racja.
Zabawne, brak kasety z kluczowym dowodem.
- To nie zabawne. - Ukrywanie dowodów to wykroczenie.
- Sprzeciw. - Proszę inaczej ująć pytanie.
Ukrywanie dowodów nie jest lepsze niż morderstwo! Gdzie kasety?!
Wszystkie materiały przekazałem mjr. Biggsowi!
Oglądalibyśmy je, gdyby ukazywały grzeczny tłum.
To obraza sądu.
Pułkowniku, ostatnie ostrzeżenie.
To nowy system. Kamery wymierzono w tłum.
Kasety przesłano do Departamentu! Gdzie są?!
Sprzeciw. Nie było żadnych kaset.
Nie mam pytań.
- Były takie kasety? - Nic o nich nie wiem.
- Rząd przekazał wszelkie dowody? - Oczywiście.
Płk Hodges polecił panu przeczytać raporty,
opisujące przemoc w Jemenie.
- Tak. - To dzisiejszy "Washington Post".
Proszę przeczytać podkreślone nagłówki.
"Porywacz zabity podczas akcji uwalniania syna biznesmena".
"Bomba w Muzeum Historii Naturalnej".
"Policjant goni kierowcę, oddaje 38 strzałów".
"Mąż strzela do żony i do siebie na ulicy".
Czy to oznacza, że trzeba wezwać do Waszyngtonu
oddział płk. Childersa?
Proszę nie odpowiadać. Dziękuję, panie Sokal.
Już odlatujemy. Proszę się uspokoić.
Chyba umie pan ją złożyć.
Dziękuję, pułkowniku. Nie zapomnę tego panu.
Trafili Krasevitcha!
Lekarz!
Cholera!
Atakować każdy cel!
Zabić skurwieli!
Wstrzymać ogień!
Byłem dumny z moich marines. Okazali wyjątkową dyscyplinę.
Czemu nie strzelał pan do snajperów tylko do tłumu?
Bo był groźniejszy.
- Tłum do was strzelał? - Tak.
Strzelali do was demonstranci przed budynkiem i snajperzy?
Tak.
Nikt nie widział tłumu?
Moi ludzie kryli się, tylko Krasevitch był na czujce.
Czemu nie wspiera pana zeznaniami?
Zginął w akcji. Umarł mi na rękach.
Czyli tylko pan obserwował tłum.
Tak.
Gdzie jeszcze pan walczył?
W Wietnamie, Bejrucie, Panamie, Zatoce Perskiej.
- Co to za błękitno-biała baretka? - Krzyż Odwagi.
Co usłyszał pan, gdy go otrzymał?
"Za odwagę w obliczu zagrożenia życia i wiarę we własne siły".
Proszę.
Pułkowniku,
zabił pan ponad 80 osób.
A zranił pan... około setki.
Czy mógł się pan kierować pragnieniem odwetu?
Broniłem żołnierzy.
Sierż. Krasevitch został raniony kilka metrów od pana?
Zaraz po jego śmierci wydał pan rozkaz strzelania do tłumu?
Odpierałem atak. Tłum miał broń.
Nie zabiłby pan bezbronnego człowieka? Nawet w gorączce walki?
Nie.
Oto dowód "F".
Może pan to przeczytać?
"Reguły walki miejskiej na terenie konfliktu.
1. Wroga należy ostrzec, a potem prosić o poddanie się".
Ostrzegł pan przeciwnika?
Przylecieliśmy helikopterami. Mieliśmy broń.
Strzelił pan w powietrze, ostrzegł przez megafon, prosił o poddanie?
Nie.
Nie ostrzegł pan tłumu?
Nie ostrzegłem.
Proszę dalej. Zna pan na pamięć.
- "Strzelać tylko w ostateczności". - Proszę mówić dalej.
"3. Rozpatrzyć ewakuację cywilów, narażonych na atak wojska".
Próbował pan ewakuacji przed tą masakrą?
- Sprzeciw. - Proszę inaczej ująć.
Zastosował się pan do pkt. "C" zasad konfliktu miejskiego,
o ewakuacji niewinnych cywilów?
- Nie. - Nie.
Jeszcze jedno.
Powtarzał pan rozkaz kapitanowi Lee?
Słucham?
Kazał pan strzelać, a on na to, że tam są kobiety i dzieci.
- Tak? - Nie mógł widzieć.
Posłuchał od razu?
Nie pamiętam.
Na taśmie słychać, że się waha i wspomina o snajperach.
Nie pamiętam.
Nie bardzo rozumiem.
Ewakuuje pan ambasadora. Wraca na dach.
Dwóch marines jest rannych, sierż. Krasevitch umiera.
Daje pan kapitanowi rozkaz, który on kwestionuje.
Co potem pan powiedział?
- Nie pamiętam. - Nie?
To była walka, a nie ćwiczenia.
- Padły strzały. Co? - Nie wiem!
Coś pan powiedział. Kpt. Lee sprzeciwił się.
- Co? - Nie pamiętam słów.
Pomogę panu.
"Zabić skurwieli".
- Nie? - To stało się szybko.
Złożył pan przysięgę!
Odświeżę panu pamięć.
To taśma nagrana tamtego dnia na USS Wake Island.
Komunikaty radiowe z pańskimi słowami.
Wysoki sądzie, chcę to odtworzyć.
Zabijali moich ludzi! Tak! Powiedziałem: "Zabić skurwieli!".
- Tych? - Sprzeciw.
- Odrzucony. - Tak!
- Tych? - Tak!
- Sprzeciw. - Odrzucony.
To tych skurwieli kazał pan zabić?
Tak!
Ci ludzie nie byli uzbrojeni.
- Nie było też broni snajperów. - Mieli broń!
Wojsko też ma nerwy!
Trzymaj się reguł, a nie będzie rannych? Zawsze giną niewinni!
Ale rozkaz był słuszny!
Marines przysięgają...
Nie mogłem stać i patrzeć, jak giną
z powodu cholernych zasad!
Pułkowniku!
- Proszę o przerwę. - Majorze?
Strona rządowa nie ma więcej pytań.
Dobrze. Przerwa.
- Czemu nie mówiłeś? - Nie pamiętałem.
- "Zabić skurwieli". To drobiazg? - Nie wiedziałeś o tym nagraniu?
Miałem tylko tydzień. Co za bagno.
Przekonałeś się.
- Razem pójdziemy na dno. - Ty też dostaniesz dożywocie?
Przepraszam.
- I co teraz? - Nie wiem.
Nie wiem.
Wzywam na świadka płk. Bin Le Cao.
Oskarżenie może go powołać?
Proszę panów do mnie.
- Kto to? - Walczył w Wietnamie Płn.
przeciwko Childersowi pod Ca Lu. Może obalić jego zeznania.
- Kiedy to było? - W 1968.
Prawo wojskowe na to nie zezwala.
A świadek je pogwałci?
Wie, bo brał udział w tej bitwie.
- To prawda? - Tak.
Czemu wzywa pan świadka?
Służba płk. Childersa jest częścią obrony.
Zeznał, że nie strzelał do bezbronnych ludzi.
Mój świadek wie coś na ten temat.
Zezwalam na powołanie świadka.
Czy przysięga pan mówić tu prawdę, samą prawdę i tylko prawdę?
Przysięgam.
- Proszę podać imię i nazwisko. - Bin Le Cao.
W 1968 był pan pułkownikiem armii płn.-wietnamskiej
i brał udział w bitwie pod Ca Lu?
- Tak. - Posłuchajmy o tej bitwie.
Oddział Amerykanów zapędził się w pobliże mojej kompanii.
Znaleźliśmy się na waszych tyłach.
To dobrze, bo było nas niewielu.
Poznaje pan go?
Tak.
- Ujął wtedy pana i telegrafistę? - Tak.
Odebrał wam broń i oddał pod uzbrojoną straż?
Uważał się pan za jeńca?
Tak.
Zastrzelił pańskiego telegrafistę?
Tak.
Widział pan, jak strzelał?
Tak.
Gdzie strzelił?
W głowę.
Dziękuję. Nie mam pytań.
Pańscy ludzie strzelali do tego plutonu marines?
Pułkownik zmusił pana do rozkazu odwrotu?
Tak.
Zrobił to, by ratować swych żołnierzy?
Tak.
Na jego miejscu zrobiłby pan to samo?
Płk. Cao,
zastrzeliłby pan Amerykanina, jeśli oszczędziłoby to
życie pańskich ludzi?
Tak.
Nie mam pytań.
Przerwa do jutra, do 9:00. Usłyszymy ostatnie wystąpienia.
Płk Childers to bohater wojenny,
zaufany dowódca marines.
Oby wszyscy tacy byli.
Niestety, zginęło 83 Jemeńczyków. Wiele kobiet i dzieci.
Płk Hodges upiera się, że tłum był uzbrojony.
A także, że istnieje taśma, która może tego dowieść.
Niestety nie ma takiej taśmy.
Nie ma żadnych dowodów jego niewinności!
Czy pułkownik jest w stanie zabić niewinnych, nieuzbrojonych Iudzi?
Wydać rozkaz strzelania do niewinnych kobiet i męźczyzn?
Jest w stanie własnoręcznie zabić jeńca wojennego?
Niestety, udowodniliśmy to.
Zeznania płk. Cao, potwierdziły okrucieństwo płk. Childersa!
Słyszeliście, że płk Childers chciał ich zabić
bez względu na to, kim byli!
A teraz...
musimy skazać jednego z nas.
Nie chcemy tego, ale poznaliśmy niepodważalne fakty!
Pułkownik rozkazał zmasakrować pokojowo nastawiony tłum!
Jako marines... nie możemy naprawiać naszych błędów.
Musimy je ogłosić, aby już nigdy nikt ich nie powtórzył.
Dziękuję.
To suwerenne terytorium USA jak Ohio i Maryland.
Pułkownika wysłano tam, bo jest najlepszy.
Uzbroiliśmy go, wyćwiczyliśmy.
Miał ryzykować życie w obronie Amerykanów, ale bez strzelania?
Tam było 300 dziur po kulach.
Pułkownik nie rozpoczął strzelaniny, on odpierał atak.
Czekał. Zastrzelono trzech marines,
a inni byli ranni.
Czekał, aż został ostrzelany.
Czekał, aż demonstranci wyjęli broń.
Dopiero wtedy rozkazał żołnierzom strzelać.
Zasady mówią, że cywil z bronią nie jest już cywilem,
i obrona życia usprawiedliwia wymianę ognia.
To nie morderstwo.
To walka.
Tylko płk Childers widział tłum i ocalał.
Kamera na ambasadzie też to rejestrowała. Rząd twierdzi:
nie ma taśmy.
Udowodniłem, że dostarczono ją do Departamentu Stanu.
Wyszła stamtąd na własnych nogach?
Nie przedstawiając tej taśmy, pan Sokal
zhańbił ten sąd!
Nie dowiodę, że tłum strzelił pierwszy,
i że pułkownik jest niewinny. Ale bez tej taśmy
nie ma wiarygodnych dowodów jego winy!
Oto mój dowód. 32 lata bohaterstwa w szeregach armii USA.
Bez względu na waszą decyzję, to koniec jego kariery.
Nie będzie dowódcą.
Ocalił ambasadora i jego rodzinę.
Wiem, co on czuje, bo pułkownik mnie też uratował.
Mój syn też jest tu dzięki niemu.
Żyję i mam syna dzięki bohaterstwu płk. Childersa.
Kazali mu ryzykować życie za ten kraj.
Kazali mu patrzeć na śmierć jego żołnierzy.
Nazwanie obrony morderstwem, nazwanie tak odpierania ataku,
nazwanie tak obrony życia rodaków w bardzo trudnych warunkach,
moi bracia marines, to jest zdrada.
Gorsza niż pozostawienie rannego na polu walki.
To coś, czego nie zrobicie,
jeśli jesteście amerykańskimi marines.
I modlę się o to, byście tego nie zrobili.
- Co sądzisz? - Jesteś całkiem dobry.
- Tato, byłeś niesamowity. - Dzięki.
Dobrze, że nie jestem jednym z nich. Zabiłeś im ćwieka.
- Mówiłem, nie przeszkadzać. - Przepraszam, to bardzo ważne.
Wpuść go.
Możemy dokończyć po lunchu?
Niech pan zamknie drzwi.
O co chodzi?
Nieważne, co stanie się jutro z Childersem.
Na pewno odkryję, co stało się z taśmą.
Świetnie.
Znajdę ją?
Nie.
Też tak sądzę.
To chyba koniec rozmowy.
Zadarłeś kiedyś z marines?
- Czy to groźba? - Tak.
Proszę wstać.
- Jest już werdykt? - Tak.
Werdykt ławy w sprawie płk. Childersa.
Na mocy prawa pokoju, zostaje uznany winnym.
Na mocy prawa oficerskiego, zostaje...
uznany niewinnym.
Zarzut morderstwa
zostaje
odrzucony.
Odraczam sprawę.
Wyrok zostanie podany w wyznaczonym terminie.
Proszę o ostatnią przysługę.
- Naucz mnie łowić na muchę. - Wcale tego nie umiem.
Pułkowniku.
W świetle zeznań płk. Cao, moźna go sądzić za sprawę Ca Lu.
Minęło 30 lat. Nie ma świadków.
- A pan? - Dogadajmy się.
Jeśli wie pan, jakie szanse przeżycia miał
podporucznik pod ogień w Wietnamie w 1968,
powiem panu wszystko o Ca Lu.
- Tydzień. - Nie.
16 minut.
16 zasranych minut.
To wszystko, co pamiętam.
Śledztwo wykazało, że William Sokal zniszczył dowody.
Zrezygnował ze stanowiska Radcy Obrony Narodowej.
Ambasador Mourain został odsunięty ze służby.
Był sądzony za krzywoprzysięstwo.
Nie znaleziono dalszych dowodów przeciw płk. Childersowi.
Przeszedł na emeryturę.
Reżyseria
Scenariusz
Zdjęcia
Napisy by Harvest
W rolach głównych wystąpili
REGULAMIN ZABIJANIA
W pozostałych rolach
Muzyka